Złamanie nogi, ręki – jak pomóc starszej osobie?

starszy człowiekZłamania kości u osób podeszłych wiekiem są przypadłością często spotykaną, a ryzyko wystąpienia kontuzji wzrasta w przypadku osób cierpiących na osteoporozę. W szczególności narażone na złamania w tym przypadku są kości nóg i rąk, które jako pierwsze w większości przypadków przyjmują na siebie impet uderzenia i w efekcie – najczęściej ulegają złamaniom. W jaki sposób należy pomóc starszej osobie, która uległa poważnej kontuzji?

Zachowanie spokoju

Gdy spotykamy się z przypadkiem poważnej kontuzji u osoby starszej bardzo ważne jest przekonanie osoby potrzebującej pomocy o tym, iż trafiła pod dobrą opiekę. Należy zachować zimną krew, przemyśleć ścieżkę postępowania, która w najmniej bolesny i inwazyjny sposób umożliwi nam zapewnienie kontuzjowanej osobie odpowiedniej opieki medycznej. W sposób spokojny i opanowany należy informować cierpiącą osobę o wybranej kolejności postępowania i przejść do udzielenia pomocy.

Kontuzja w domu

W przypadku gdy kontuzja nastąpiła w domu podczas naszej obecności należy w przypadku urazu nogi – pozostawić cierpiącą osobę w miejscu wypadku. Wszelkie próby transportu mogą doprowadzić do przemieszczenia uszkodzonych kości i w efekcie pogorszenia stanu się zdrowia chorego. Następnie zadzwonić po pogotowie, informując dyspozytora o rodzaju złamania i wieku pacjenta.
W przypadku złamania ręki czy też palców kontuzjowana osoba nie powinna próbować ruszać ręką, nie należy też własnoręcznie próbować nastawiania złamania. Te operacje przeprowadzi wykwalifikowany lekarz – ortopeda. Możemy jedynie spróbować ustabilizować złamane miejsce za pomocą prostego przedmiotu i bandaża, nie należy jednakże pod żadnym pozorem zmieniać pozycji kości, również w przypadku złamań otwartych.

Złamanie nogi, ręki poza domem

W przypadku gdy do kontuzji dojdzie na ulicy, w lesie czy ogólnie – w terenie znajdującym się w znacznej odległości od mieszkania kontuzjowanej osoby, należy w pierwszej kolejności ustalić jej tożsamość (w przypadku osób obcych), a następnie poinformować o zaistniałej sytuacji pogotowie oraz rodzinę poszkodowanego. W przypadku gdy ranna osoba doznała urazu nogi i nie może poruszać się o własnych siłach, a znajduje się w osi drogi bądź jej pozycja zagraża jej zdrowiu, należy usztywnić kończynę i przetransportować, najlepiej przy pomocy innych osób w bezpieczną lokalizację. Należy przy tym zabezpieczyć rzeczy prywatne rannej osoby i przekazać je pogotowiu, bądź też rodzinie lub znajomym – jeśli Ci dotarli wcześniej.

Jak unieruchomić złamanie?

Podczas unieruchamiania złamania stosujemy metodę którą można by najprościej opisać jako „metoda 1 + 2”, czyli: jeśli złamaniu uległa kość w trzonie (jej wydłużeniu), stabilizujemy kość oraz dwa przylegające stawy. Jeśli uraz wystąpił w stawie, należy unieruchomić staw i dwie przylegające kości.

W przypadku złamań i kontuzji co do których nie mamy pewności w jakim miejscu wystąpiły powinniśmy ustabilizować możliwie długi odcinek za pomocą dowiązanego, sztywnego elementu – deseczki czy kija. W przypadku złamań nóg możemy w sytuacji awaryjnej dowiązać kontuzjowaną nogę do zdrowej kończyny. Złamania w obrębie ramienia możemy stabilizować za pomocą prowizorycznego temblaka. Należy pamiętać przy tym, aby nie obwiązywać objętych kontuzją obszarów zbyt mocno.

Leczenie ortopedyczne w szpitalu

Po zabraniu kontuzjowanej osoby przez pogotowie ratunkowe, trafia ona najczęściej do izby przyjęć, gdzie bada ją lekarz pierwszego kontaktu. Na tym etapie osobą powinna zaopiekować się już najbliższa rodzina, która powinna na miarę swoich możliwości podtrzymywać rannego na duchu. Po wykonania prześwietlenia Rentgenowskiego i potwierdzeniu złamania kontuzjowany trafia do wykwalifikowanego lekarza – ortopedy, który decyduje o dalszym sposobie działania. O ile w przypadku złamań prostych ortopeda najczęściej decyduje o założeniu usztywnienia gipsowego, o tyle w przypadku bardziej skomplikowanych złamań – a te u starszych osób występują stosunkowo często – może postanowić o pozostawieniu pacjenta na oddziale ortopedycznym szpitala. Takie środki są stosowane głównie w przypadku złamań, których leczenie wymaga interwencji chirurgicznej – wstawienia endoprotezy, usztywnienia śrubami bądź też zespolenia kości za pomocą operacji.

Wsparcie rodziny

Niesłychanie ważne jest na tym etapie leczenia pacjenta wsparcie najbliższej rodziny i przyjaciół. Starsza osoba, w wieku lat 70, 80 a nie rzadko i więcej, często traktuje poważne złamanie jako w pewnym sensie koniec ich życia, ostatni cios zadany przez los. Należy jak najczęściej odwiedzać osobę kontuzjowaną, wspierać ją i podtrzymywać na duchu, przekonując iż przeżywała trudniejsze chwile w życiu, i nie może się poddawać. Następujący po poważnym złamaniu proces rehabilitacji jest często bardzo długotrwały, i obciążający psychicznie zarówno dla osoby kontuzjowanej jak i rodziny, nie należy się jednak w tym czasie zniechęcać. Nawet osoby w wieku bliskim stu lat wracały do sprawności po poważnych złamaniach – np. szyjki kości udowej – ważna była w tym przypadku chęć do życia, systematyka działania oraz wsparcie rodziny.

Już po wypisie ze szpitala warto w dalszym ciągu kontrolować postępy rehabilitacji i stan miejsca w którym doszło do złamania poprzez wizyty u ortopedy – czy to w prywatnym gabinecie, czy tez w przychodni działającej w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


*